پاكسازى روح مومن به وسيله آفات و مريضى ها

سدير (صيرفي) گويد:

به امام باقر عليه السلام عرضه داشتم: آيا خداوند متعال مؤمن را مبتلا و آزمايش مى نمايد؟

فرمود: و آيا بجز مؤمن كسى مبتلا مى شود؟ (آزمايش مختص مؤمن است)، حتى صاحب يس [1]، آن شخصيتى كه (خداوند به نقل از او مى فرمايد كه) گفت: «اى كاش طايفه و بستگان من مى دانستند (كه خداوند مرا آمرزيده است)»، او مكتع قرار گرفت.

گفتم: مكتع چيست؟ فرمود: به جذام مبتلا گرديد.

- امام صادق عليه السلام فرمود:

مؤمنى نيست مگر آنكه دردى در جايى از بدنش وجود داشته باشد، كه تا هنگام مرگ از او جدا نمى شود؛ اين حالت براى او كفاره گناهانش است.

- امام كاظم عليه السلام فرمود: تب يك شب، كفاره يك سال است.

- از جابر بن عبد الله (انصارى) (روايت شده است كه گفت:)

امام سجاد عليه السلام هرگاه مريضى را مى ديد كه بهبود يافته است، مى فرمود: پاكى از گناهان گوارايت باد.

- امام باقر عليه السلام فرمود:

چنانچه خداوند بنده اى را دوست بدارد بر او نظر افكند، و چون نظر كند يكى از سه چيز را تحفه اش نمايد: سر درد، يا تب، يا درد چشم.

- امام باقر عليه السلام فرمود:

در حالت مريضى مؤمن برايش از اعمال خوب نوشته مى شود، همانند دوران صحت و سلامتى او؛ و براى كافر از كارهاى زشت نوشته مى شود، همانند آنچه را كه در حال سلامتيش نوشته مى شد.

سپس فرمود: اى جابر! (قبول) اين سخن چقدر سخت است [2]