اسلام زير بناى اخلاق

هرگز دين و دانش صحيحى بدون معيارهاى اخلاقى و معنوى وجود نداشته است، دانش يك سلسله فرمولهاى علمى خشك نيست كه آن را در حافظه ها نگهدارند و در كتابها منعكس كنند، بلكه دانش و فرهنگ وسيله اى است كه براى مصالح مردم تلاش مى كند، براى بيماران دارو مى سازد، براى آسايش مردم خوراك و پوشاك مى سازد و براى حل مشكلات مردم شب و روز تلاش مى كند.

دين و آئين نيز عقيده و ايمان خالى نيست و ذكر خشك هم نيست كه با دانه هاى تسبيح در گردش باشد. بلكه درس صدق و صفا، اخلاص و وفا، و تلاش طاقت فرسا، براى زندگى بهتر و برتر در هر دو سرا مى باشد.

همه علماى اخلاق اتفاق نظر دارند كه شرع مقدس اسلام بيش از هر مكتب و آئين ديگر معيارهاى اخلاقى را رعايت كرده، و در همه قواعد و احكام آن را منظور داشته است.[1]