پرداختن به عيوب خويش

چند روایت زیبا تقدیم شما می کنم درمورد لزوم پرداختن به عیوب خویش بجای عیوب دیگران

از امام باقر (ع) نقل شده كه رسول خدا (ص) فرمود: سه خصلت است كه اگر كسى آنها را و يا يكى از آنها را داشته باشد در زير سايه خدا قرار گيرد روزى كه سايه اى نباشد (در قيامت): انسان از خود نسبت به مردم رفتارى نشان دهد كه آن را را نسبت به خود از مردم توقع دارد، و گامش را برندارد و نگذارد مگر كه بداند براى رضايت خداوند است، و برادر مسلمانش را به چيزى عيب نگيرد تا از خودش آن عيب را بر طرف كند چه اينكه انسان عيبى را از خود بر طرف نمى كند مگر كه عيب ديگرى برايش ظاهر مى- شود، و براى انسان كفايت مى كند مشغول شدن به نفس خويش از توجه كردن به ديگران.

- امام باقر عليه السلام فرمود: در عيب داشتن انسان همين بس كه به جستجوى عيوب مردم پرداخته ولى به عيب خود كور باشد، و چيزى را بر مردم عيب كند كه خود داراى آن باشد و نتواند از آن روى گردان شود، و همنشين خود را آن گونه آزار دهد كه آن را خود نخواهد.

- ابو ذر گويد: به رسول خدا (ص) عرض كردم: اى رسول خدا! مرا وصيت كن! فرمود: تو را به تقواى خدا وصيت مى كنم كه آن بالاترين امور است. گفتم: زياده فرمائيد فرمود: بر تو باد به سكوت طولانى. گفتم: زياده فرمائيد فرمود: بپرهيز از خنديدن زياد.

گفتم: زياده فرمائيد فرمود: بتو باد به دوست داشتن مسكينان و همنشينى با آنان. گفتم:

زياده فرمائيد. فرمود: حق را بگو اگر چه تلخ باشد. گفتم: زياده فرمائيد فرمود: در پيمودن راه خدا از ملامت هيچ كسى نترس. گفتم زياده فرمائيد. فرمود: در عيب مرد همين بس كه سه خصلت داشته باشد: از مردم (عيبهائى) را جستجو كند كه از خود ناديده گيرد، بر مردم شرم آور داند آنچه را خود دارا است، و بر همنشين اذيت كند كه نمى- خواهدش. سپس فرمود: اى ابو ذر! عقلى مانند تدبير نيست، و پرهيزى مانند بازداشتن (از كار خلاف) نيست، و برازندگى و حسنى مانند حسن خلق نيست.[1]